YOUYOUYOU

I’m sick of being fucking nice to people and trying my best to make sure they’re happy and having them be total cunts and treating me like shit in return.  

t(-_-)t

There may not be another one like this

.. and I confess that I'm only holding on by a thin thin thread. :(

Ang kinakatakutan ko ay nangyari na..

Ang tinatakbuhan ko ay nakahabol na.

Ang iniiwasan ko'y nariyan na..

Sa aking tabi'y nakayakap na..

Tibok ng puso ko'y tila tumigil na..

Ang bawat pagsigaw ng damdamin at ang bawat sigaw ng luha ay walang kapara.

Ngayon tayo'y nagpasya na.. Pano na kaya? Paulit-ulit na  kamatayan aking nadarama, sa tuwing maaalalang mawawala kana..

Pera ay ubos na.. Bote'y nataob pa. Ano pa bang magagawa? kung ang mga mata ko'y hindi na makakakita.. Magtatago na lang ba.. at ihaharap na ang sarili sa katotohanan?

na tayo'y matatapos na.. Hanggang dito na lang.

Wala na akong ibang mahanap na libangan bukod sa pagsusulat at panunuod ng series simula nung nagpaalam ka.. Maski computer halos wala nang epekto.. Ang totoo, halos lahat ng mga nakaugalian kong gawin lahat nagpapaalala sa akin sa kanya.. yung panonood lang ng TV ang nagpapalimot sa akin kahit papaano.. 

Madalas sinasabi ko na walang panahon para malungkot! pero ang totoo, nagsusumigaw ako sa lahat ng tao para tulungan akong makalimot sa sakit na nararamdaman ko..

Lagi ko iniisip na malapit lang siya,  na ayos lang ang lahat, 

pero... 

pilit akong hinahabol ng katotohanan at agad na pinapatay lahat ng kasinungalingang binubuhay ko para mabawasan ang sakit na nararamdaman ko...

EMOments

History repeats itself LOL

M O M E N T 101 SA JEEP

Nung magpapara na sana ako, biglang hindi ko tinuloy. Napahinto ako at nagisip, "Teka, nagbayad na ba ako? Parang hindi pa." So inisip ko talaga mabuti. Mabuting-mabuti. Kahit alam kong mapapalayo na ako sa dapat bababaan ko.

Nagdadalawang-isip na talaga akong itanong kay manong kung nagbayad na ba ko, sa harap naman kasi ako nakaupo (nanaman). Pero hindi, gusto ko talagang isipin sa sarili ko, tsaka nahihiya rin ako kay manong.

So, ayan, lumalayo na ko ng lumalayo sa dapat bababaan ko talaga. Binuksan ko ung bag ko at tinignan ko ung coin purse ko at nakita kong andun ung P20 bill ko, na dapat ay ipambabayad ko kay manong.

So 'yun. Nawala nanaman sa isip kong magbayad. WTH.

Ayun, inabot ko kay manong ung P20 ko at inantay ko pa ung sukli ko sabay, "Sa tabi lang po."

Tapos nung bababa na ko, sabi pa ni manong, "Tingin ka sa kanan mo." Wow, concern si manong sakin. Nahalata ata niyang wala ako sa sarili ko, baka daw masagasaan ako. LOL.


HAAAAY. Bakit ganun? Ano nangyayari sakin? May sakit na ata ako. Bakit nalilimutan ko nang magbayad sa jeep? Sabi ko panaman sa sarili ko, di na ko makakalimot magbayad sa jeep. Tapos di pa nakakalipas ang isang linggo, naulit nanaman. SABAW.

Awake as Hell..

I was planning to make myself a cup of coffee tonight 'cause I thought I was going to stay up until dawn. So I boiled water and did a nasty mixture of one helluva coffee (you bet). Since I am not much of a good "coffee maker" or whatever it's called, I just let my instinct do the thing, and come what may.

I thought 1 teaspoon of coffee was not enough so I threw in additional half teaspoon, making a total of 1.5 teaspoons of coffee. Then I added some coffee-mate and a bit of sugar because I don't want my coffee to be too sweet like my mama's.

While waiting for the water to boil, I went to my motherhood, told her I made myself a coffee and asked if 1.5 teaspoons of coffee was already enough. Then she was like, "Isa't kalahati?! Ako nga kalahati lang eh. Ano akala mo dyan, chocolate?" Then I was like uhhhhh. Hahahaha. "Dagdagan mo ng tubig yun ah," she added as I left the room.

As soon as the water boiled, I poured it in. Mixed it.

I was a bit surprised to see the coffee I made not having the usual pale color. Wow, am I improving? Well, not quite. 'Cause when I tasted it, it was no more than the usual coffee I make -- almost tasteless and whatever-tasting-coffee. LOL. Who am I kidding? shtbrix, that color was deceiving. I thought I was already a pro. :))

So I went back to my motherhood to ask her to overhaul my coffee (for the nth time). But she was already asleep. So I asked my cousin to do it instead. Haha. How more annoying can I be to my cousin? LOL :)) She surprisingly did overhaul my coffee without any fuss. She must have hit her head or something. Nevertheless, she actually did good. The "coffee" I made became a real coffee, WHOA AH. Hahaha. Thanks BTW.

However, I found out later that there was no need for me to stay up until dawn; and that there was no need for me to make that stupid coffee after all. The thing was, I haven't had my first (the real one) sip off of my coffee. Hahaha!

So yeah, I had to finish the coffee. And I did.

So here I am, awake as hell. Hahaha. Oh hey, it's 4:41AM. And again, who am I kidding? I am almost staying up until dawn. :))

Feeling ko..

may pilay or mali sa left wrist ko. Di ko alam ano meron eh, basta masakit siya. Matagal na 'to actually. Highschool palang, nafefeel ko nang mejo sumasakit-sakit ung left wrist ko paminsan-minsan. Pero ngayon, lagi na talaga siyang masakit. Hindi ko na siya magamit pangsupport sakin. Halimbawa, may tumulak sakin tapos may wall sa harap ko, ung tipong ipupush ko yung palm ko sa wall para mapigilan ung pagkatumba or pagka-off balance ko. Basta di ko maexplain ng matino. Basta ganun. Hindi ko kayang gawin un, kasi nga masakit talaga siya.

Binabali wala ko lang yun dati kasi feel ko, wala lang yun. Kaartehan lang ng wrist ko. Eh kaso ngayon, medyo may mga nababasa akong blogposts or articles sa net tungkol sa wrist or kamay nila. Yung tendons daw something or kung ano man yun, basta ganun, mapuputol na daw. Basta tipong possible daw na di na nila magagamit ung left hand nila. Wahahaha.

FREAKY. haha. Naparanoid naman ako bigla. So sabi ko kay mama kagabi, pacheck-up din kami.

Haayy. Sana walang mali sa left wrist ko. Sana kaartehan lang talaga ng left wrist ko 'to.

Feeling ko rin, kaya lalong sumasakit na siya ngayon ay dahil sa paggigitara ko. Sa pagkakaalala ko, lalo 'tong sumakit nung tntry kong iplay ung Crash Into Me ng Dave Matthews Band. Ang hirap kasi. Tapos un na. Sumakit na siya forever. Lalo pag ung chords na pnplay ko eh tipong Eb, Ebm na, ung mga nasa 6th fret na. haha.



Haay. Please pray for me, friends. Salamat <3

SERENDIPITY

Kanina, naisipan kong ayusin yung magulo kong table dahil malapit na mag monday. Kailangan ko na kasi ng bagong tatambakan. LOL. Ayun. Sobrang gulo niya. Andun yung Eng papers ko, yellow papers, at kung anu-ano pang papers, ilang notebooks, plastic cover, ilang pocketbooks, mga pansulat at pangkulay, may mga plastic-plastic, at kung anu-ano pa. Basta, MAGULO TALAGA. :))

Eh di yun, iniisa-isa ko yung mga kalat ko dun. Sinosort ko bawat isa. Hanggang sa unti-unti nang nasinagan ng liwanag yung table top mismo, pero may mga onting maliliit na papel parin dun.

Tapos nagulat ako sa nakita ko.

Para mavisualize niyo ng onti, nakasagad kasi sa wall yung table na yun. Tapos sobrang nagulat ako kasi may nakita akong five-hundred-peso-bill na naka-fold in half. Wohoaa. At talagang naka-harap pa sakin si Ninoy ah. Malapit na nga siyang malaglag kasi nakadikit na siya sa wall, so pag meron pa akong siniksik na bagay at sakaling na-push yun, malamang malalaglag na yun. Eh kung malaglag yun, malamang nyan after 10 years pa bago ko/namin madiskubre yung P500 na yun. :))

Sobrang natuwa talaga ako. Di ko alam kung san nanggaling yung pera na yun. Ewan ko kung baon ko ba sana yun, pambayad or pambili sa kung ano man, savings ko ba yun, or kung ano man. Hindi ko talaga alam. WAHAHAHA.

Hahahaha, naaamaze talaga ako. :D

Bakit kaya?

 Feeling ko stress at depressed ang majority ng tao. Nakakahawa. Gusto kong sumaya ng sobra. Yung tawang pang "YOLO".

Ugh. Mayroon pa akong traumatic experienced kahapon sa SM Farview. Pauwi na ako e, Letseng masamang nilalang yan. Dinudukutan na ako at buti naramdaman ko agad na parang bumibigat yung likod ko na parang may kinakalkal sa bag ko (yung ganong feeling) tapos pag tingin ko sakanya, hawak niya na yung cellphone ko. Nagkatitigan kami ng mga ilang segundo tapos napangiti pa siya ta's biglang sinoli yung cellphone ko. Ang bobo diba? na-konsensya pa si loko. Syempre nagulat ako sa mga pangyayari. Nanlamig na lang ako na parang natataeng feeling yung parang ninerbyos masyado. Basta! yung feeling na wala ka ng feeling! Hays. First time kasi mangyari yun. 

Pero Mabait pa rin si Lord sakin. Hindi na niya hinayaan maglabas ng patalim yung sira ulong yun. Nilagay ko na lang sa isip ko na kaya hindi niya tinuloy yung balak niya kasi baka na-starstruck siya sa beauty ko. HAHA pang pa-kalmang feeling men! buti nakatulog pa ako kagabi. 
hays.

Hanggang ngayon nga hindi pa rin ako makapaniwalang kolehiyala na ako e. Ang bilis ng panahon!
Ang hirap ng pumetiks unlike nung highschool kahit pumetiks nakakapasa. =)) Tapos ayun period dot dot.

Ayun, suspendido nanaman. Hanggang kailan nanaman kaya ito? naurong din yung prelims. Ang tikas din naman kasi ng ulan. Ayaw paawat! buti na lang, meron sa UST na kung saan ay pwedeng mag donate para sa mga nasalanta. Pwede na tayo makatulong! kahit papaano may magawa man lang tayong mabuti sa kapwa hindi yung panay ang sise mo sa kung kani-kanino kung bakit nangyayari ang gantong kalamidad sa Pinas. Panahon yan men! apektado lang talaga ako sa mga nababasa ko.. sa mga kumentong wala naman naitutulong.

Nakakalungkot talaga. 

Tapos, alam mo yun? Yung pakiramdam na there’s nothing to talk about, to laugh about and to cheer about.. Parang wala lang, minsan pakiramdam mo lahat ng tao sa paligid mo malungkot. Yung buhay na walang excitement, yung buhay na parang walang nilolook forward. Tapos kinabukasan stressful day na naman dahil kailangan mo mag-advanced reading para sa exam.
Tapos LQ pa kayo ng ermats/erpats, kapatid, kaibigan, aso, kabayo, daga at  pusa o kung sino man yang special someone mo? Taena, kawawang nilalang. Haha!

Gusto man natin magbago ang lahat ng bagay na nakapalibot satin. Pero sa oras na mangyari yun, mas madalas natin hilingin na sana magbalik na lang ang lahat sa dati. Random ko nanaman. Hays.

This is the only place where I'm feeling cool

..oo tama dito nga lang sa blog ko. :)
AYUN SUMAPIT NA ANG MAY 21, 2012. (Lunes, 2:29 am)

Yung ang active ng utak ko pero lutang. Nakakatuwa lang kasi, kahit lutang ako ang dami ko pa ring naiisip na bagay. Parang ewan lang sa pakiramdam. Yung mga bagay tulad ng inaantok ka na nga pero ayaw mo pang matulog, nagugutom ka pero ayaw mong kumain kasi, tinatamad ka na magtoothbrush after or natatakot ka lang lumabas ng kwarto kasi madilim sa labas ng kwarto mo. Kaya sa huli nga-nga ka na lang. Nakatunganga sa computer, naka online, nag babasa ng kung anu-ano, tumatawa mag-isa tas biglang emote kapag may naalalang di ka-nais nais.

Buti na lang hindi kami sobrang yaman para magkaron ng camera sa loob ng bahay na nakatutok sayo 24/7. Kung nakikita mo lang siguro sarili mo.. Ang weird siguro panuorin ng sarili mo kapag sa mga gantong oras. Minsan ikaw na lang din gumagawa ng paraan para mapasaya sarili mo sa mga gantong oras e. Yung oras na gustong gusto mong may makausap pero wala. Halos araw-araw na akong ganyan. Nakakalungkot lang kasi parang nawawalan ka na ng i-loolook forward mo para gumising mamayang umaga. Chos.

Nakakasira ng ulo pag walang magawa? para sakin, hindi naman. Dahil napatunayan ko na wala ng ibang pwedeng makapagpa-saya sayo ng tuloy tuloy na walang pagbabago except sa sarili mo. Alam kong tama ako, kasi nararanasan ko yan. Hirap! pero masaya pa din. Kasi nga, ako mismo gumagawa ng way ko para malibang ang sarili ko sa mga gantong oras.

Hey Tropa, Friend, Gays, Girl, Boy, Bakla, Tomboy, Butiki, Baboy, Unggoy na malalapit sakin para sainyo to! :D

Nasabi ko na ba sayo kung ganu ako ka-thankful na dumating ka sa buhay ko? Maaaring nasabi ko na, maaaring hindi pa. Nevertheless, I just want you to know (again, or for the nth time) that I am super duper blessed for having you as a friend. Thank You. I may not be able to let you feel how thankful I am, but i truly and sincerely am. Galing pa sa kaibuturan ng puso ko yan. 

Super bliness ako ni God with all of you, hindi ko na tuloy alam kung panung pasasalamat pa ang gagawin ko para lang maibalik kay God ang nararapat na pagpraise at pagpasalamat sa lahat ng blessings nia sakin. Kaya minsan, parang nakakahiya na humingi kasi sobrang dami na Niang binibigay. Ayun.

Gusto ko magpasalamat sa lahat ng kaibigan ko, sa inyo, kasi deserve niyong makatanggap ng pasasalamat galing sakin after everything you've done for me. Sobrang dami kong naiisip ngaun, pero hindi ko alam kung panu ilalagay lahat dito. Kaya,

 ito nalang: 
Thank you raised to infinity. Mukang joketime pero seryoso talaga ako. Salamat. Mahal ko kayong lahat. :) ka-dramahan blues. HA.

Happiness is all you need. My Article #9

Happiness: A simple yet powerful word that can start a new beginning, or change you perhaps. It is capable of doing a lot of things as it could make or break lives. It could turn strangers in to lovers, turn an idiot to a poet, lead a lost should find its way home or give a shattered heart its new hope. It could complicate things too but what do one care about complication? Most people commonly choose to decide from their heart over their mind. We follow what our heart desires and not what the mind suggests. I, too, am one of those. Eventually, more often than not, things doesn’t work out as we thought it would be and we get hurt. But the hell with bad endings; the future is always uncertain and we only get to live once.

Happiness is hard to define, but most people are aware of whether they are happy or not; they just don't know how. Majority of people believe that happiness is just for luck, and some people are destined to be happy and some aren't. Happiness could not be determined immediately and at any point in the person’s life that happiness could actually only be noticeable towards the end, after they lived it fully, whether not they lived the happy or unhappy life. The word “happiness” comes from a root word ‘hap’ which means luck/chance/fate and that’s why a hapless person is somebody without any luck. The idea of happiness is that when you yourself is believing that you're actually pleased with something. It’s being pleased of what a law or god decreed for you that is true happiness.

People in the world become wretched because they don't accept circumstances that aren't good for them. Well of course, you can't change what has already happened, but you can still enjoy the present - continually dwelling in your past is a sign that you're not properly using your intellect.

I suggest we make the best out of it. We should starting living each day with each passing second, start laughing until we cry, start making memories and get hurt once in a while. What matters is that we chose happiness and we made a decision for ourselves. Don't be afraid to fail for it happens to everybody: it happens to me, it will happen to you and it could happen to anyone. Just be happy and don't give in to what others would say or think. Make the world your empire where you are the king or queen.  Aside from God, you should never be a servant to anyone.

#End

- L