Alam niyo yung feeling na

..may naiisip ka, halimbawa isang song. Tapos hindi mo maalala ung lyrics ng song na yun. Tapos pati ung tono nung kanta medyo malabo na sa utak mo, siguro song title lng naaalala mo, or minsan hindi mo rin maalala. Pero gusto mo talaga siyang maalala dahil nababagabag ka talaga. Yung tipong mahirap bitawan nalang agad yung naisip mo na yun at kalimutan. Yung tipong hindi natatahimik ung isip mo hangga't hindi mo naaalala un. Hahahaha. Ang hirap diba.

Tapos biglang maaalala mo na ung kanta -- ung title, lyrics, at tono.

Super saya nun diba. As in, naguumapaw pa. Parang nabunutan ka ng tinik. Makakahinga ka na ng maayos. Makakatulog ka na ng mahimbing. Hahahaha. Wala lng. Ang saya talaga nun. Mega relief. Hahaha.

Boredom. Tula #2

R A N D O M  N I G H T S 101

Unti-unti  kong bibitawan,

Puso mo na aking hawak.

Hindi dahil  sa  kasuklaman,

O dahil man sa hidwaan

Hindi ko maikakaila na,

Nagmahal ako sayo ng lubusan.

Ipinangako din ang magpakailanman,

Hanggang sa kamatayan.

Nawala na ang suyuan at lambingan,

Muli  ako’y lilisan.

Sa iyo, dati kong mahal,

Patawarin mo  sana ako. Paalam mahal.

Muli sa ating pagtalikod  sa isa’t – isa,

Nawa’y muling magkita.

Hindi bilang isang Magkatipan,

Nguni’t isang matalik na magkaibigan.

- Lourose.

YOUYOUYOU

I’m sick of being fucking nice to people and trying my best to make sure they’re happy and having them be total cunts and treating me like shit in return.  

t(-_-)t

There may not be another one like this

.. and I confess that I'm only holding on by a thin thin thread. :(

Ang kinakatakutan ko ay nangyari na..

Ang tinatakbuhan ko ay nakahabol na.

Ang iniiwasan ko'y nariyan na..

Sa aking tabi'y nakayakap na..

Tibok ng puso ko'y tila tumigil na..

Ang bawat pagsigaw ng damdamin at ang bawat sigaw ng luha ay walang kapara.

Ngayon tayo'y nagpasya na.. Pano na kaya? Paulit-ulit na  kamatayan aking nadarama, sa tuwing maaalalang mawawala kana..

Pera ay ubos na.. Bote'y nataob pa. Ano pa bang magagawa? kung ang mga mata ko'y hindi na makakakita.. Magtatago na lang ba.. at ihaharap na ang sarili sa katotohanan?

na tayo'y matatapos na.. Hanggang dito na lang.

Wala na akong ibang mahanap na libangan bukod sa pagsusulat at panunuod ng series simula nung nagpaalam ka.. Maski computer halos wala nang epekto.. Ang totoo, halos lahat ng mga nakaugalian kong gawin lahat nagpapaalala sa akin sa kanya.. yung panonood lang ng TV ang nagpapalimot sa akin kahit papaano.. 

Madalas sinasabi ko na walang panahon para malungkot! pero ang totoo, nagsusumigaw ako sa lahat ng tao para tulungan akong makalimot sa sakit na nararamdaman ko..

Lagi ko iniisip na malapit lang siya,  na ayos lang ang lahat, 

pero... 

pilit akong hinahabol ng katotohanan at agad na pinapatay lahat ng kasinungalingang binubuhay ko para mabawasan ang sakit na nararamdaman ko...

EMOments

History repeats itself LOL

M O M E N T 101 SA JEEP

Nung magpapara na sana ako, biglang hindi ko tinuloy. Napahinto ako at nagisip, "Teka, nagbayad na ba ako? Parang hindi pa." So inisip ko talaga mabuti. Mabuting-mabuti. Kahit alam kong mapapalayo na ako sa dapat bababaan ko.

Nagdadalawang-isip na talaga akong itanong kay manong kung nagbayad na ba ko, sa harap naman kasi ako nakaupo (nanaman). Pero hindi, gusto ko talagang isipin sa sarili ko, tsaka nahihiya rin ako kay manong.

So, ayan, lumalayo na ko ng lumalayo sa dapat bababaan ko talaga. Binuksan ko ung bag ko at tinignan ko ung coin purse ko at nakita kong andun ung P20 bill ko, na dapat ay ipambabayad ko kay manong.

So 'yun. Nawala nanaman sa isip kong magbayad. WTH.

Ayun, inabot ko kay manong ung P20 ko at inantay ko pa ung sukli ko sabay, "Sa tabi lang po."

Tapos nung bababa na ko, sabi pa ni manong, "Tingin ka sa kanan mo." Wow, concern si manong sakin. Nahalata ata niyang wala ako sa sarili ko, baka daw masagasaan ako. LOL.


HAAAAY. Bakit ganun? Ano nangyayari sakin? May sakit na ata ako. Bakit nalilimutan ko nang magbayad sa jeep? Sabi ko panaman sa sarili ko, di na ko makakalimot magbayad sa jeep. Tapos di pa nakakalipas ang isang linggo, naulit nanaman. SABAW.

Awake as Hell..

I was planning to make myself a cup of coffee tonight 'cause I thought I was going to stay up until dawn. So I boiled water and did a nasty mixture of one helluva coffee (you bet). Since I am not much of a good "coffee maker" or whatever it's called, I just let my instinct do the thing, and come what may.

I thought 1 teaspoon of coffee was not enough so I threw in additional half teaspoon, making a total of 1.5 teaspoons of coffee. Then I added some coffee-mate and a bit of sugar because I don't want my coffee to be too sweet like my mama's.

While waiting for the water to boil, I went to my motherhood, told her I made myself a coffee and asked if 1.5 teaspoons of coffee was already enough. Then she was like, "Isa't kalahati?! Ako nga kalahati lang eh. Ano akala mo dyan, chocolate?" Then I was like uhhhhh. Hahahaha. "Dagdagan mo ng tubig yun ah," she added as I left the room.

As soon as the water boiled, I poured it in. Mixed it.

I was a bit surprised to see the coffee I made not having the usual pale color. Wow, am I improving? Well, not quite. 'Cause when I tasted it, it was no more than the usual coffee I make -- almost tasteless and whatever-tasting-coffee. LOL. Who am I kidding? shtbrix, that color was deceiving. I thought I was already a pro. :))

So I went back to my motherhood to ask her to overhaul my coffee (for the nth time). But she was already asleep. So I asked my cousin to do it instead. Haha. How more annoying can I be to my cousin? LOL :)) She surprisingly did overhaul my coffee without any fuss. She must have hit her head or something. Nevertheless, she actually did good. The "coffee" I made became a real coffee, WHOA AH. Hahaha. Thanks BTW.

However, I found out later that there was no need for me to stay up until dawn; and that there was no need for me to make that stupid coffee after all. The thing was, I haven't had my first (the real one) sip off of my coffee. Hahaha!

So yeah, I had to finish the coffee. And I did.

So here I am, awake as hell. Hahaha. Oh hey, it's 4:41AM. And again, who am I kidding? I am almost staying up until dawn. :))

Feeling ko..

may pilay or mali sa left wrist ko. Di ko alam ano meron eh, basta masakit siya. Matagal na 'to actually. Highschool palang, nafefeel ko nang mejo sumasakit-sakit ung left wrist ko paminsan-minsan. Pero ngayon, lagi na talaga siyang masakit. Hindi ko na siya magamit pangsupport sakin. Halimbawa, may tumulak sakin tapos may wall sa harap ko, ung tipong ipupush ko yung palm ko sa wall para mapigilan ung pagkatumba or pagka-off balance ko. Basta di ko maexplain ng matino. Basta ganun. Hindi ko kayang gawin un, kasi nga masakit talaga siya.

Binabali wala ko lang yun dati kasi feel ko, wala lang yun. Kaartehan lang ng wrist ko. Eh kaso ngayon, medyo may mga nababasa akong blogposts or articles sa net tungkol sa wrist or kamay nila. Yung tendons daw something or kung ano man yun, basta ganun, mapuputol na daw. Basta tipong possible daw na di na nila magagamit ung left hand nila. Wahahaha.

FREAKY. haha. Naparanoid naman ako bigla. So sabi ko kay mama kagabi, pacheck-up din kami.

Haayy. Sana walang mali sa left wrist ko. Sana kaartehan lang talaga ng left wrist ko 'to.

Feeling ko rin, kaya lalong sumasakit na siya ngayon ay dahil sa paggigitara ko. Sa pagkakaalala ko, lalo 'tong sumakit nung tntry kong iplay ung Crash Into Me ng Dave Matthews Band. Ang hirap kasi. Tapos un na. Sumakit na siya forever. Lalo pag ung chords na pnplay ko eh tipong Eb, Ebm na, ung mga nasa 6th fret na. haha.



Haay. Please pray for me, friends. Salamat <3